De Dode van Droef: René Margritte

Droof X poster

Ceci n’est pas une génération! Nu de media ons om de oren slaan met alle quatsch over Millenials zou men bijna vergeten dat er nog zo’n generatie voor zat, die ook bakken vol kritiek over zich uitgestort kreeg. Want deze MTV-generatie groeide op met verfoeilijke videobeelden van seksistische muziekclips en Beavis & Butt-head en er zou niets fatsoenlijks van deze jeugd komen. Je zou er zéker de oorlog niet mee winnen (gelukkig maar)!

René François Ghislain Magritte (21 november 1898 – 15 augustus 1967), een van de meest invloedrijke surrealistische invloeden op de Pop Art periode, zou wellicht waarschuwen voor het onbegrip voor iconische perceptie van onderliggende veranderende werkelijkheden en het verkeerd interpreteren van beelden en symbolen, maar voor hetzelfde geld had hij zijn neus opgehaald voor het beduidend plastischere subsurrealisme van de jaren ’90. Waarbij men als kritiek kan aankaarten dat, alle iconigrafie in stickers en muurpetroleumverf ten spijt, de verbeelding dichter tegen de werkelijke betekenissen aan ging schurken en de symboliek er steeds dikker opgesmeerd raakte. Zoals de dikbelegde boterhammen van die verwende pubers die doen alsof het verdulleme allemaal maar aan de bomen groeit! Heb jij geen huiswerk jongeman?

Daarom eren we vanavond zowel de zogenaamde ‘vergeten’ generatie X, als de wereldberoemde surrealist die niet van andermans pijpen hield. Alles wat we zien, verbergt een ander ding, immers, en kunst wekt het mysterie waarzonder de wereld niet zou bestaan. I am the Great Cornholio, do you have TP for my bunghole???

De Dode van Droef: Heinz Hermann Polzer

Druhf NEIN!!! poster

Zeg dat nog’s nen keer, ni zo snel? Heinz Hermann Polzer, jawel die kent u wel! Zeg nu toch niet zo snel nee, als ik u zeg: Drs P, antwoordt u ach natuurlijk, die, en ik zei u het nog, zie? Voor onze Deutsche editie past hij gut, waardoor ik hem nu wel voorstellen mut. De perfecte keus voor ons Druhf NEIN!!!, beaamt u vast, dat zal wel zijn. Drs. P (24 augustus 1919 – 13 juni 2015) is nog niet lang dood, edoch zijn naam is reuzegroot. Dit taalkundig genie was van Zwitserse makelij, wilt u daar ook knolraap en lof, schorseneren en prei bij? Kijk, daar loopt een adelaar, straks zijn nog de rapen gaar. NEIN!!! is tevens het verjaarfeest Van De Melkwegboer, op bescheiden vlak ook een taalspelbroer. Digitaal of anoloog, houdt u de ogen en de broek vanavond niet droog. Hoewel iemand onlangs de Drs. begroef, houden wij hem levend vanavond. Tot Druhf!

De Dode van Droef: George Carlin

DroefAid poster

Als u George Carlin (12 mei 1937 – 22 juni 2008) nog niet kent, zouden we bijna jaloers op u worden. Wat valt er nog veel prachtigs, knalraaks en extreem grof verwoordst voor u te ontdekken! Carlin was de gesel die Amerika zich bijna met masochistisch plezier liet ontgelden, zijn maatschappelijke messteken werden als zoete degens geslikt door notabene de mensen die hij zelf het hardst op de korrel nam. Binnen de wereld van stand up comedy kon men zo ongeveer erop rekenen dat Carlin hoe dan ook zou zeggen hoe het er allemaal echt voor stond, als een ware hofnar het keiharde spiegelbeeld voorhouden, en het publiek met gloeiende billen naar huis sturen, zo hard hadden ze er van langs gekregen.

Zijn dood sloeg in als een bom, maar zijn stem klinkt nog altijd, dagelijks, op Youtube en via allerlei andere videokanalen waar men blijft ontdekken dat zijn inzichten en waarheden niet dateren, niet verouderen, maar bijna met het uur actueler lijken te worden. Bij een avond waar u niet ‘R’omheen kunt, en de struisvogels plots beseffen te kunnen vliegen, waar bovendien onze vaste verkondiger van rauwe realiteiten Didi De Paris de microfoon komt roeren, op zo’n avond kunnen we zelf niet om Carlin heen. Zeker niet omdat zelfs toen zijn leven ten einde liep, hij nog stónd, gíng, sprák, en het nu nog jaren later blijft resoneren. Going out with a bang! Dus vier vanavond met ons de verjaardag van de oorspronkelijke Boze Opa die verdomme toch gelijk bleek te hebben, over alles. Maar dat ontdek je nog wel, als je wat ouder wordt.

De Dode van Droef: Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

DroefAid poster

Geloof het of (ironisch) niet: Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen heeft daadwerkelijk bestaan! Wie? De Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen. U weet wel, die held uit zijn zogezegde eigen legendarisch leugenachtige en fantastische verhalen, die zichzelf middels kanonskogels naar de maan schoot en de allergrootste verkiezingsmenigte in de geschiedenis van het Amerikaanse Presidentschap bijeen had ofnee, dié niet, sorry. De échte baron had wellicht iets minder grootspraak dan de ster van de verhalen van Rudolf Erich Raspe, maar ook de echte baron kon sterke verhalen vertellen, met name over zijn tijd in het Russische leger. En daar draait het vanavond bij DroefAid toevallig ook om, sterke verhalen. Vijf grootsprekers passeren de revue, de een met een nog sterker verhaal dan de andere (wellicht wordt er zelfs nog wat over de fantastische avonturen van Steven Segal gerept). In dat licht kunnen we ons eigenlijk geen betere patroonheilige wensen dan de allerberoemdste man die ooit aan de wrange realiteit wist te ontsnappen. Wunderbar!

De Dode van Droef: Sid Vicious

DroefAid poster

Sid motherfucking Vicious, jawel. We trappen DroefAid gewoon af met de ultieme punklegende zelve. Vicious (10 mei 1957 – 2 februari 1979) bracht in de ogen van sommigen vooral chaos, eerst als fan en later als bandlid van de Sex Pistols. Door zijn roerige leven vol drugs, seks, dood en punkrock is hij uiteindelijk meer symbool dan mens geworden, zoals alle verderf erotiserend kan werken. Aangezien het concept van DroefAid ook punk poogt te zijn, in een kaal zaaltje vol eclectische kunst en confronterende geprojecteerde beelden, en met publiek dat gewoon hun eigen drank en drugs meebrengt, zijn er weinige Doden Van Droef die beter zouden passen bij deze eerste dag. It’s something else!

De Dode van Droef: Kurt Vonnegut

DroefCon 7 poster

Als Kurt Vonnegut (11 november 1922 – 11 april 2007) niet om vijf voor twaalf geboren is, is daar iets kosmisch misgelopen. In ieder geval is het narrengetal 11 significant geweest aan het begin en eind van zijn leven. De zeer zwarthumoristische auteur schreef gedurende zijn carrière van vijftig (!) jaar veel impressionante werken die vandaag nog angstvallig tegen de actuele realiteit aanschurken. Zo benadrukt zijn debuut Player Piano de holle leegheid en wrange maatschappelijke armoede en verhoogde financiële ongelijkhheid in een dystopie waar voor alles zogezegd wel een robot of een app is. Klinkt bekend?

Een van onze redactieleden is (dankzij de verfilming uit 1995) extreem fan van het nog griezeligere wereldbeeld geschetst in Harrison Bergeron, waarin intellectuele, creatieve en lichamelijke ongelijkheid elektronisch en praktisch getemperd wordt om een cultuur van gemiddelden te scheppen, waarbij niemands prestaties meer een ander zich tekort kan doen voelen schieten. In de wereld van het grote gemiddelde is er geen kunst of topsport meer, geen intellectuele of technologische vooruitgang, en blijkt dat elke rap ontvlambare, intellectueel achtergestelde schreeuwlelijk prima de President van de USA kan worden en met een hoop boos geschreeuw de rest van de wereld, nucleaire wapens of niet, wel kan doen inbinden. USA, USA! In de achtergrond van deze verschrikkelijke toekomstvisie onttrekkken zich een aantal superieure geesten aan de maatschappij om deze vanachter de schermen gedienstig in gang te houden (grotere geesten moeten immers angstvallig kunnen bewaken dat niemand iets cultureel uitdagends op televisie zal zien en dat de computers goed blijven werken die toekomstige echtparen aan elkaar koppelt op basis van intellectuele balans). Hier liggen, ver weg van de wereld die niet geacht wordt het aan te kunnen, alle grote kunstwerken, composities en cinenematische juweeltjes opgeborgen, zodat de everydayman culture deze niet onverhoopt in onbegrip zal kunnen vernietigen. Maar nieuwe kunst wordt er ook niet meer gemaakt.

Bij dergelijke waarschuwingen schakelen wij van Droef vanavond naar Defcon Seven, neen, DroefCon Seven! Of als u het onze meer francofone redactieleden vraagt, staat er op ons affiche ‘Droef Concept’, wat ook vanzelfsprekend zeer toepasselijk is. Hoe dan ook, hoed onze waarschuwingen, en geloof niet alles wat de televisie u vertelt.

De Dode van Droef: Ischa Meijer

Droef Sechsy poster

De Nederlandse schrijver, acteur en presentator Israël Chaim “Ischa” Meijer (1943 – 1995) is geboren op Valentijnsdag en stierf op Valentijnsdag. Veel Droever kunnen we ons een patroonheilige van onze Valentijns-editie van het (Cultuur)Podium voor Pessimisme al niet wensen. Als baby overleefde hij de hel van de concentratiekampen, en hoewel hij een roerig leven, ook op liefdesgebied (inclusief hoerenlopen en veelvuldig vreemdgaan, waar hij allerminst een geheim van maakte) leidde, kende hij veel succes en bekendheid. Het meest tragische is dat hij gans zijn leven zou blijven hunkeren naar de erkenning die zijn door de oorlog getraumatiseerde ouders hem nooit hadden kunnen (of willen) geven. We eren hem met een meer cinematische affiche die onder de clichélaag van liefde op het eerste gezicht, de machinale werking en de massa’s verspild zaad illustreren. Kern van de affiche-afbeelding zijn een mannelijke en een vrouwelijke icoon, wat Meijer en zijn uiteindelijke geliefde Connie Palmen ook zijn verworden. In tegenstelling tot die laatste werd het Ischa echter niet gegund meer tot een karikatuur van zichzelf te vervallen.

De Dode van Droef: Virginia Woolf

DroeFive Live 25 Januari 2018 café L'Enfant Terrible in Gent

Wie is er bang van Virginia Woolf? Het blijft een moeilijk huwelijk, een live podium organiseren waarbij je gekende namen afficheert en zelfs in een ietwat passende volgorde probeert te programmeren, en de onbekende potentiële chaos die een open podium kan brengen. Maar we wagen ons vanavond aan dit ingewikkelde huwelijk, en symbolisch verwerken we daarom de schreeuwerige kleuren rood, geel en blauw in ons affiche. Om zo van Barnett Newman naar Edward Albee naar Virginia Woolf te schakelen. Voor de goede verstaander, uiteraard. (Voor de rest bestaat er zoiets als Google.)

Virginia Woolf (South Kensington, 25 januari 1882 – Lewes, 28 maart 1941) is vooral beroemd geworden als meest invloedrijke experimentele schrijfster die speelde met de stream of consciousness-techniek, psychologische en emotionele motieven van personages en verbrokkelde vertelstructuur en chronologie. Ze beëindigde haar leven met stenen in de zakken omdat ze stemmen in haar hoofd hoorde en ze voelde dat ze weer gek aan het worden was. Het maakt haar de gedroomde patroonheilige van deze Droef Open Mike-editie waar stemmen, experimenten, emoties en verwarde chronologie ongetwijfeld de boventoon zullen voeren. Dus drink met ons vanavond, tot we rood in het gelaat zien, de flesjes Blauw, en laten we geilen op al dat fraais on stage. Op Virginia!

De Dode van Droef: Sinterklaas

Droeffier poster

Sint zat eens te denken, welke Dode zou Droef kunnen selecteren zonder al te veel tere zieltjes te krenken. Want hoewel de vierde Droef wordt gevierd in besloten kring, zal vastbesloten wel weer een kring aanstoot nemen aan deze viering. Sint vond alle ophef steeds maar uiterst dwaas, teveel gezever voor de oude Klaas, die was zijn gemoed immers prima de baas en moet niets vinden, onttrekt zich kalm aan het geraas. Hij zag het duister en pessimistisch in en had in heel dat kinderfeest inmiddels weinig zin. Liever gaf hij zich over aan drankgelag, gelach om prachtige kinderzielen in te volwassen lijven die zich inlijven in nachtelijk gelal vol lol, geen brol geen zever, liever laafde hij zijn lever dan nog één boos woord aan te moeten horen. Hij besloot zijn innerlijke kind aan te boren en de gebeden te verhoren zoals het hoort, maar zijn keus stond vast: zijn naam was alvast vermoord.

De Dode van Droef: Dylan Thomas

Droef 3Di poster

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

COPYRIGHT: from The Poems of Dylan Thomas, published by New Directions. Copyright © 1952, 1953 Dylan Thomas. Copyright © 1937, 1945, 1955, 1962, 1966, 1967 the Trustees for the Copyrights of Dylan Thomas. Copyright © 1938, 1939, 1943, 1946, 1971 New Directions Publishing Corp.

Vermoedelijk herkent u vooral de laatste regel wel. Het is een van de bekendste gedichten van de dichter Dylan Thomas (Wales, 27 october 1914 – 9 november 1953). En ja, we breken een keer het patroon om de Dode van Droef te selecteren bij de datum van de editie, want Thomas heeft zo goed als niets te maken met 22 november. En met Gent heeft hij verder in feite ook al niets te maken. Maar wij kunnen niet om hem heen als we deze regels lezen, temeer de derde editie van Droef, het (Cultuur)Podium voor Pessimisme, op speelse wijze om onze inmiddels bijna vaste gast Didi De Paris draait. Toch minstens in naam, mocht u zich de knipoog van Droef 3Di afvragen. En ook Didi laat stevig van zich horen, laat merken nog altijd de nacht niet in te zijn gedwaald. Razend, niet zelden dronken, met een verwoestende humor en een besef van de zelfverdoeming, is de vergelijking met Thomas ook niet ver te zoeken. Net als hij weet u (noch wij!) vooraf wat er zal komen en of Padre Paris het evenement wel waardig zal achten, maar hij is het centrum van de show vandaag. Gentle zal het alvast vannacht niet eraan toe gaan.