De Dode van Droef pHalentijn: Søren Sørensen

Droef pHalentijn, de poster

Morgen is het alweer tijd voor twee(!) dagen pHalentijn, en dus is het misschien een goed moment om eens wat te vertellen over de Dode van deze Droef editie: Søren Sørensen. Zeg dat eens tien keer – Søren Sørensen, Søren Sørensen, Sørenso Rensen ai ai laat maar. Søren Peter Lauritz Sørensen (nóg erger) is de uitvinder van de pH-graad, oftewel de zuurmeting.

Bij zijn metingen bleek de concentratie van waterstof-atomen (H) erg belangrijk te zijn, waardoor die rare lowercase-p-uppercase-H combinatie ontstaan is. Hoewel bij de eerste rapporten zelfs de H als een kleine-h geschreven was, en we uiteindelijk nooit te weten zijn te komen waar de p voor stond. Leuk om op te zoeken, want er zijn veel verschillende theorieën over die aardige toog-trivia opleveren. Søren Sørensen stierf op 12 February 1939, niet al te lang na zijn 71e verjaardag.

We horen nogal eens de misvatting dat we een stel zuurpruimen zouden zijn, want we organiseren immers een Podium voor Pessimisme. Maar niets is minder waar! Omdat we zelf echter niet vies zijn van wat zelfspot, is onze eerste editie van 2019 dan ook een knipoog naar deze wetenschappelijke waarde, die de pH in pHalentijn zet. Maar verwacht toch maar een lage zuurgraad en breng zelf ook wat goed humeur mee. Santé!

De Dode van Droef: Keiko

Droef Dozalwelzijn poster

Alvast een vooruitblik op de laatste Droef van 2018, en dat doen we met een Dode.

De Dode van Droef, het (Cultuur)Podium voor Pessimisme, moet niet altijd een Groot Denker zijn. Of iemand die weldoorwrochten staaltjes taalkunst pleegt. Waarom niet een keertje een… orca? Keiko is meteen zo ongeveer wel de beroemdste orca. U kent Keiko namelijk beter als Willy. Ja, die uit Free Willy. Neen, we bedoelen niet de porno. En ook niet het kalfke. De ontroerende kinderfilm, waar een orca in gevangenschap wegkwijnde maar uiteindelijk terug naar de oceaan ontsnappen mag. Een happy end! Zo op het eind van het jaar mag dat best een keer.

Wat er daarna met Willy gebeurt, laat zich raden. Als de voedselschaarste door overbevissing en vervuiling of bepaalde klimaatontkennende wereldleiders hem niet tot waanzin zal drijven, komt hij wellicht wel in een gigantisch eiland aan plasticsoep terecht. Misschien raakt hij nog radioactief besmet door het lek van Fukushima of raakt hij door allerlei nieuwe technologieën volledig de weg kwijt van de magnetische velden. Daar denken we toch liever niet aan, als we hem zo iconisch de lucht in zien springen net voor de aftiteling.

De echte Keiko (gevangen 24 september 1976 – overleden 12 december 2003) mocht uiteindelijk, na bijna zijn ganse leven in gevangenschap geleefd te hebben, ook de vrijheid in. Maar hij kon zich niet aanpassen en stierf amper anderhalf jaar later. Hij bleef maar contact met mensen opzoeken en liet kinderen op zijn rug rijden. Uiteindelijk stierf hij, vermoedelijk door een longontsteking. Gelukkig hebben we de videobeelden nog.

De Dode van Droef: Bento Spinoza

Droef Doop poster

Seg wa is me dat hiere? Ik dacht dat Droef Doop echt van de stroate was, met slam poetry, spoken word, hiphop en meer van zulks? Met vette beats en bars, met teksten for the people, en dan maken ze de Dode van Droef voor diene avond ene superblanke, sterker ‘Ollandse, poltiek filosoof vanuit ’t jaar blok? What gives? Dat doen we ja, true dat. Zo rollen wij. Weet je wel wie Spinoza is, in feite?

Spinoza (24 november 1632 – 21 februari 1677) is een van de denkers die het hele westerse denken van koers heeft doen veranderen. Bento was zogezegd zijn nick, en betekent vrij vertaald in’t Engels the blessed. Hij bracht zo’n confronterende kritiek dat hij het meeste moest publiceren onder pseudoniem wegens gevaar voor zijn leven, en zijn boeken zijn twee eeuwen lang verboden geweest in Europa. Dat is andere koek dan een paar censuurpiepjes in je track, of niet soms? Explicit lyrics, son! Hij verzette zich namelijk tegen het super orthodoxe geloof en zocht naar waarheid in de natuur en de wetenschap, en de mensen vreesden dat zijn teksten zouden leiden tot atheïsme en fatalisme. Alsof dat hem nog niet staatsgevaarlijk genoeg maakte, sprak hij zich fel uit dat de macht van een staat nooit bij één oppermachtige persoon mocht rusten omdat dat tot misbruik zou leiden. Sterker, hij sprak van scheiding van kerk en staat en meer later extreem belangrijke noties voor een betere democratie. Power to the people! Hij deed die uitspraken bovendien in tijden dat je niet gedisst werd om je uitspraken maar keihard gelynched werd.

Sed omnia praeclara tam difficilia, quam rara sunt.

De Dode van Droef: Orson Welles (nietes)

Droef Veto poster

Er wordt veel gerept over Fake News dit jaar, maar dat is natuurlijk al zo oud als de mensheid. Om dat extra te benadrukken eren we vanavond bij Droef de enige echte Orson Welles (6 mei 1915 – 10 oktober 1985) die radioluisteraars in 1938 nog van angst deed sidderen bij de verradelijk realistische nieuwsberichten die vertelden hoe marsmannetjes de Aarde aan het veroveren waren. Bad hombres! Voeg daaraan toe dat zijn cinematische meesterwerk Citizen Kane (met zelfs ‘burger’ in de titel) verhaalde over een rijke edoch geslepen brulaap die met slinks gekonkel maar ook theatrale en megalomane sprongen zichzelf tot extreem machtige posities wist te ellebogen, waarbij hij controle over alles probeerde uit te oefenen en zelfs het nieuws probeerde naar zijn hand te zetten (compleet, saillant detail, met trophy wives), en we kunnen bij een editie van Droef die zich richt op democratie en verkiezingen toch echt niet om de goede man heen. Of moeten we u daar een droevig plaatje bij schetsen?

Gelukkig is er ruimte voor nog niet volledig bedorven kinderdromen en staat er een beeldschone (en wél getalenteerde) Rosebud op ons podium vanavond. U krijgt ook de gelegenheid om in de traditie van de Volkshuizen van weleer, in persoon keihard nietes te scanderen naar Welles en onze Droef Veto. Voor de liefhebbers van Shakespeare rest vooral het besef dat het maar één groot poppentheater is, maar ja… All the world’s a stage.

De Dode van Droef: René Margritte

Droof X poster

Ceci n’est pas une génération! Nu de media ons om de oren slaan met alle quatsch over Millenials zou men bijna vergeten dat er nog zo’n generatie voor zat, die ook bakken vol kritiek over zich uitgestort kreeg. Want deze MTV-generatie groeide op met verfoeilijke videobeelden van seksistische muziekclips en Beavis & Butt-head en er zou niets fatsoenlijks van deze jeugd komen. Je zou er zéker de oorlog niet mee winnen (gelukkig maar)!

René François Ghislain Magritte (21 november 1898 – 15 augustus 1967), een van de meest invloedrijke surrealistische invloeden op de Pop Art periode, zou wellicht waarschuwen voor het onbegrip voor iconische perceptie van onderliggende veranderende werkelijkheden en het verkeerd interpreteren van beelden en symbolen, maar voor hetzelfde geld had hij zijn neus opgehaald voor het beduidend plastischere subsurrealisme van de jaren ’90. Waarbij men als kritiek kan aankaarten dat, alle iconigrafie in stickers en muurpetroleumverf ten spijt, de verbeelding dichter tegen de werkelijke betekenissen aan ging schurken en de symboliek er steeds dikker opgesmeerd raakte. Zoals de dikbelegde boterhammen van die verwende pubers die doen alsof het verdulleme allemaal maar aan de bomen groeit! Heb jij geen huiswerk jongeman?

Daarom eren we vanavond zowel de zogenaamde ‘vergeten’ generatie X, als de wereldberoemde surrealist die niet van andermans pijpen hield. Alles wat we zien, verbergt een ander ding, immers, en kunst wekt het mysterie waarzonder de wereld niet zou bestaan. I am the Great Cornholio, do you have TP for my bunghole???

De Dode van Droef: Heinz Hermann Polzer

Druhf NEIN!!! poster

Zeg dat nog’s nen keer, ni zo snel? Heinz Hermann Polzer, jawel die kent u wel! Zeg nu toch niet zo snel nee, als ik u zeg: Drs P, antwoordt u ach natuurlijk, die, en ik zei u het nog, zie? Voor onze Deutsche editie past hij gut, waardoor ik hem nu wel voorstellen mut. De perfecte keus voor ons Druhf NEIN!!!, beaamt u vast, dat zal wel zijn. Drs. P (24 augustus 1919 – 13 juni 2015) is nog niet lang dood, edoch zijn naam is reuzegroot. Dit taalkundig genie was van Zwitserse makelij, wilt u daar ook knolraap en lof, schorseneren en prei bij? Kijk, daar loopt een adelaar, straks zijn nog de rapen gaar. NEIN!!! is tevens het verjaarfeest Van De Melkwegboer, op bescheiden vlak ook een taalspelbroer. Digitaal of anoloog, houdt u de ogen en de broek vanavond niet droog. Hoewel iemand onlangs de Drs. begroef, houden wij hem levend vanavond. Tot Druhf!

De Dode van Droef: George Carlin

DroefAid poster

Als u George Carlin (12 mei 1937 – 22 juni 2008) nog niet kent, zouden we bijna jaloers op u worden. Wat valt er nog veel prachtigs, knalraaks en extreem grof verwoordst voor u te ontdekken! Carlin was de gesel die Amerika zich bijna met masochistisch plezier liet ontgelden, zijn maatschappelijke messteken werden als zoete degens geslikt door notabene de mensen die hij zelf het hardst op de korrel nam. Binnen de wereld van stand up comedy kon men zo ongeveer erop rekenen dat Carlin hoe dan ook zou zeggen hoe het er allemaal echt voor stond, als een ware hofnar het keiharde spiegelbeeld voorhouden, en het publiek met gloeiende billen naar huis sturen, zo hard hadden ze er van langs gekregen.

Zijn dood sloeg in als een bom, maar zijn stem klinkt nog altijd, dagelijks, op Youtube en via allerlei andere videokanalen waar men blijft ontdekken dat zijn inzichten en waarheden niet dateren, niet verouderen, maar bijna met het uur actueler lijken te worden. Bij een avond waar u niet ‘R’omheen kunt, en de struisvogels plots beseffen te kunnen vliegen, waar bovendien onze vaste verkondiger van rauwe realiteiten Didi De Paris de microfoon komt roeren, op zo’n avond kunnen we zelf niet om Carlin heen. Zeker niet omdat zelfs toen zijn leven ten einde liep, hij nog stónd, gíng, sprák, en het nu nog jaren later blijft resoneren. Going out with a bang! Dus vier vanavond met ons de verjaardag van de oorspronkelijke Boze Opa die verdomme toch gelijk bleek te hebben, over alles. Maar dat ontdek je nog wel, als je wat ouder wordt.

De Dode van Droef: Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

DroefAid poster

Geloof het of (ironisch) niet: Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen heeft daadwerkelijk bestaan! Wie? De Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen. U weet wel, die held uit zijn zogezegde eigen legendarisch leugenachtige en fantastische verhalen, die zichzelf middels kanonskogels naar de maan schoot en de allergrootste verkiezingsmenigte in de geschiedenis van het Amerikaanse Presidentschap bijeen had ofnee, dié niet, sorry. De échte baron had wellicht iets minder grootspraak dan de ster van de verhalen van Rudolf Erich Raspe, maar ook de echte baron kon sterke verhalen vertellen, met name over zijn tijd in het Russische leger. En daar draait het vanavond bij DroefAid toevallig ook om, sterke verhalen. Vijf grootsprekers passeren de revue, de een met een nog sterker verhaal dan de andere (wellicht wordt er zelfs nog wat over de fantastische avonturen van Steven Segal gerept). In dat licht kunnen we ons eigenlijk geen betere patroonheilige wensen dan de allerberoemdste man die ooit aan de wrange realiteit wist te ontsnappen. Wunderbar!

De Dode van Droef: Sid Vicious

DroefAid poster

Sid motherfucking Vicious, jawel. We trappen DroefAid gewoon af met de ultieme punklegende zelve. Vicious (10 mei 1957 – 2 februari 1979) bracht in de ogen van sommigen vooral chaos, eerst als fan en later als bandlid van de Sex Pistols. Door zijn roerige leven vol drugs, seks, dood en punkrock is hij uiteindelijk meer symbool dan mens geworden, zoals alle verderf erotiserend kan werken. Aangezien het concept van DroefAid ook punk poogt te zijn, in een kaal zaaltje vol eclectische kunst en confronterende geprojecteerde beelden, en met publiek dat gewoon hun eigen drank en drugs meebrengt, zijn er weinige Doden Van Droef die beter zouden passen bij deze eerste dag. It’s something else!

De Dode van Droef: Kurt Vonnegut

DroefCon 7 poster

Als Kurt Vonnegut (11 november 1922 – 11 april 2007) niet om vijf voor twaalf geboren is, is daar iets kosmisch misgelopen. In ieder geval is het narrengetal 11 significant geweest aan het begin en eind van zijn leven. De zeer zwarthumoristische auteur schreef gedurende zijn carrière van vijftig (!) jaar veel impressionante werken die vandaag nog angstvallig tegen de actuele realiteit aanschurken. Zo benadrukt zijn debuut Player Piano de holle leegheid en wrange maatschappelijke armoede en verhoogde financiële ongelijkhheid in een dystopie waar voor alles zogezegd wel een robot of een app is. Klinkt bekend?

Een van onze redactieleden is (dankzij de verfilming uit 1995) extreem fan van het nog griezeligere wereldbeeld geschetst in Harrison Bergeron, waarin intellectuele, creatieve en lichamelijke ongelijkheid elektronisch en praktisch getemperd wordt om een cultuur van gemiddelden te scheppen, waarbij niemands prestaties meer een ander zich tekort kan doen voelen schieten. In de wereld van het grote gemiddelde is er geen kunst of topsport meer, geen intellectuele of technologische vooruitgang, en blijkt dat elke rap ontvlambare, intellectueel achtergestelde schreeuwlelijk prima de President van de USA kan worden en met een hoop boos geschreeuw de rest van de wereld, nucleaire wapens of niet, wel kan doen inbinden. USA, USA! In de achtergrond van deze verschrikkelijke toekomstvisie onttrekkken zich een aantal superieure geesten aan de maatschappij om deze vanachter de schermen gedienstig in gang te houden (grotere geesten moeten immers angstvallig kunnen bewaken dat niemand iets cultureel uitdagends op televisie zal zien en dat de computers goed blijven werken die toekomstige echtparen aan elkaar koppelt op basis van intellectuele balans). Hier liggen, ver weg van de wereld die niet geacht wordt het aan te kunnen, alle grote kunstwerken, composities en cinenematische juweeltjes opgeborgen, zodat de everydayman culture deze niet onverhoopt in onbegrip zal kunnen vernietigen. Maar nieuwe kunst wordt er ook niet meer gemaakt.

Bij dergelijke waarschuwingen schakelen wij van Droef vanavond naar Defcon Seven, neen, DroefCon Seven! Of als u het onze meer francofone redactieleden vraagt, staat er op ons affiche ‘Droef Concept’, wat ook vanzelfsprekend zeer toepasselijk is. Hoe dan ook, hoed onze waarschuwingen, en geloof niet alles wat de televisie u vertelt.